Yazılmayan

 Merhaba, 

Yazamıyorum yine, mürekkep kurudu,

Zihnimdeki dağarcık da kurudu, dökülmüyor sözcükler. Ezelden beri tanıdığım harfler hiç tanışmamışız gibi bir araya gelemiyor.

Ancak bir iki karalama, tastamam hepsi bu. Esiri olduğumuz zaman geçiyor da, vakit yetmiyor ne bir muhabbete, ne bir diyafram dolusu nefes almaya. Boğuluyoruz farkında mısın? Yani ben boğuluyorum vaktinde bir merhaba diyememekten. Sonra oturup onun devamını getirememekten. Soğuk yakar ya insanı, donarken yanıyorum. Tercih ederken heyecanı beni yakan işler, artık soğudu soğudu buz gibi oldu. Yine yakıyor. Baktığım yer aynı, ama gördüklerim epey değişti. Buzlar eridi, ardı sıra bahar geldi, çiçekler, kuşlar derken... Birkaç mevsim geçti. 

Ve ben belki de tüm bu döngü içinde sessiz kızgınlığıma ve kırgınlığıma yenilerini eklediğimden yazamıyorum.

Anlatamıyorum ki yazabileyim, öyle bir sıkışmışım ki surlarıma, gözükmüyor karşı kıyılar. Umut, vapurun elbet bu iskeleye uğrayacağını bilmenin çok ötesinde. Çınlamalar, ziller, karşı kıyıdaki simitçi... Hepsi dağ gibi bir gürültü yumağı sanki, yuvarlandıkça büyüyen. O büyüdükçe satırlarımı da sarıyor içine. Yazamıyorum. 

... 

Kırk İkindi ne söyler?

Merhaba,

Kırk ikindi yağmurlarını taşıyan bulutlar var semada. Nereden getirir kim bilir o kadar damlacığı. Tamam abartmayalım, o vakanın da bir ilmi ve bilimi var, nice de ilgileneni. İlginç olan yanı aynı yaşantımıza benzemesi, o rotasını bize çevirmeyeceğine göre bizim, insanlığın ona özendiğini söylemek abes olmaz. Güne yağmurlu uyandığımız sabahlar da oluyor, günlük güneşlik iken aniden blenderde karışmış gibi bulanıveriyor. Bir bakmışız çöl sıcağı, kavuruyor. Kimi zaman dumanı üstünde tüten kahve gibi neme boğuyor. Ve tüm bunların bir sırası yok. Tıpkı bizim gibi, hayat gibi. İnişiyle yokuşuyla parkuru tamamlamaya çalışıyor o da kendi lisanınca.

İnsan doğar ağlar, ebediyete göç vakti ağlatır. Bu arada nice kırk ikindi yağmuru serüvenleri yaşar. Sanır ki her gün güneşli olacak. Bulutlar küser mi güneşe bilinmez ama o inişli çıkışlı parkurda her bir yokuşta başlar hezeyanları. Aya küser, güneşe bilenir, yağmura şemsiye açar. Doldurmak üzere yaşam görevine başladığı ömür kapsülüne gerekli gereksiz her şeyi yerleştirmeye başlar. Bulmaca parçaları gibi yaşama dair olanlar tam oturur. Kalanlar görüntüde önemli gerçekte kuru kalabalık ahalisine dahil olur. Ve bu hezeyana kapılan insan farketmeden doldurur kapsülü. O kapsüle doldurabileceği son değerler ancak pişmanlık pecetesi olur, olur da işte onun farkındalığı artık son damlalarıdır.

Yaşantımızdaki kırk ikindi yağmurları aynı doğada olduğu gibi daima olacaksa, nasıl ki o kendi lisanınca her sezon görevini tamamlıyorsa pişmanlık pecetesine sarılmadan önce farkına varıp bu yaşam recetesine neden sarılmıyoruz ki? 

Tek Kelimeyle 'Bilmiyorum' -2

Hiç görmediğim, 
Yere yansıyan gölgenle tanışmadığım,
Hatırlatılan bir özlemle başlayan ve zaman zaman süregelen kırık muhabbetini özlediğim, 
Yıllar şehri, yaşantımızı, nefes alıp verme şeklimizi bile değiştirmişken

Yüzüne birkaç çizgi ile beyazlamış birkaç saç teli daha ekledi mi? Bilmiyorum.

Yazı yazarken kalemi hangi elinle tuttuğunu bilmediğim gibi, hayata dair hangi kavrama yeni bir mana yüklemek isteyip istemediğini, senin için çiçekler mutluluğun, çocuklar neşenin, gökyüzü huzurun manası mı? Bilmiyorum.

Rakamları sorgulamayı sevdiğin gibi hayatı sorguladığında aslında en çok da yüreğin için bir mana arayıp aramadığını, bir sevda masalı kurgulamadan tüm kalbiyle iki gülümseme bir hoş sohbet tadında bir yüreği bölüşebilmenin manasını tadabildin mi? Bilmiyorum.

Mavi rengi sevdiğin gibi,
Bembeyaz karın şehrin tüm kusurlarını örttüğü saflığı mı yoksa baharın gelişini müjdeleyen karların erime öyküsünü mü seviyorsun? Bilmiyorum.

 
Hafif gülümsemiş ve bir o kadar da bilmiş tavrınla, yılların yükünü taşıdığı her halinden belli bir kütüphaneci olgunluğunu keşfedebildin mi? Onu da bilmiyorum.

Zihnimin gürültülü kızgınlığı ile yüreğimin sessiz kırgınlığı arasında, bu kadar zaman bekledikten sonra sevince yeşerir mi insanoğlu? Bilmiyorum.

Merhaba!

Merhaba!

Bazen yolun sonunu görür gibi olursun, eminsindir hatta. Ama nice sonra anlarsın ya yanlış yola saptığını. Hedefin çok uzaklardadır artık, belki de ulaşılmaz noktada. Geri mi dönmeli, bir çıkış mı bulmalı?

Derler ki etrafında mutluluk kalmadıysa, iyiler azaldıysa, sen iyi ol ki dünya da iyi olsun, mutlu olsun. Herkes için dönen dünyada yine herkes kendi dünyasını yaşıyor. Benim dünyam nasıl, seninki ne kadar gri, o mutlu mu diye sorulur mu, sormak akledilir mi? Her gülümseyen sahici mi, o gülümseyişin ardında ne kadar acı taşıyordur kim bilir! Günü kurtaran suskunluktan sonra peki? Normalleşen sessizlik, sürekliliğinden midir? Ne gereksiz muhabbetler etmişiz ne gereksiz enerjiler sarf etmişiz değil mi? Alışmak kötü. Hele de susmaya alışmak kötü. Aynı fotoğraf karesinde bir araya gelmiş milyonlarca yabancıdan biri olmuş insan.

Merhaba, günaydın, nasılsın?

…

Merhaba insan endüstrisi: Yazan suskunluk, yöneten sessizlik. Sana anlatacaklarım var.

***

Merhaba yaşadığın her güne dair notlar alamamak.

Yaşama uyum sağlayamamak, zorlanmak nedendir acaba? Yavaş yavaş, sivrisinek sokması ile hemen hemen aynı farkındalıkta kendimiz olmaktan çıkıp çevreye bağlı olma zorluğundandır belki. Kendimizi unutmak, kendimizi kaybetmek değil mi zor gelen. Ve süreç uzadıkça cevapları da uzaklaşan tonlarca ben kimim, neyi severim, ne yaparım, idealim ne soruları. Faydalı işler yapabildiğine inandığın halde kendini işe yaramaz hissettiren hayat, insanlar, otoriteler... Bir de bakmışsın itivermişler seni planlananın dışına. Bunca baskı ve korkunun egemenliğinde huzur ancak kurallara bağımlı olduğumuzda gelecekse, onun adı huzur olur mu gerçekten? Belli kalıplarda yaşama huzuru ve gölgede kalan güzellikler, laf salataları içinde yer bulmaya çalışan hoş muhabbetler, hatırlanmaya zorlanan özlemler, asla hayat bulmayacak beklentiler yumağı içinde güçlü kalmaya çalışanlara güzel bir soru sormak istersen eğer şunu sor:

“Hiç düşündün mü, kendilerine sürekli sorular sorulan güçlüler kendilerini nasıl hissederler?”

Bu sorular karşısında farklılaştıran, sınıflandıran ve bölen (ki bölmek her zaman çoğalmak anlamına gelmez) cevaplar var bir de…

Yeniden merhaba.

***

Sakın gülümseme!

Çok mu güveniyoruz acaba kendimize?

Her şeyi ertelerken neyi düşünüyoruz?

Yoksa zaman bekçiliği diye bir şey var da biz mi bilmiyoruz?

‘Yok, bu olmadı hadi geri alalım’

Senaristi sen değilsin ki değiştiresin

Ya da ‘yarın bunu baştan çekelim’ diyen yönetmen…

Evet, hayatın bir kullanma kılavuzunu henüz çözemedik

Ama her yerde geçerli basit bir kuralı var:

Minicik bir gülümseme.

Diyeceksin ki nasıl olacak bu?

Hadi seni çocukluğuna götüreyim;

Resimler çizerdik küçücük parmaklarımızla.

Çoğu anlamsız çizginin arasında gülümseme vardı aslında,

Gökyüzündeki ihtişamlı güneşi

Kolu bacağı çöp olan Cin Alileri hatırlarsın.

Tam çizemesek de asla unutmazdık bir ufak gülümseme kondurmayı.

Hiçbir resim hatırlamam ki bacasında duman olmasın

Olmadığında da bir leylek yuvası ile sıcacık gülümsemeler,

Soğuk kışta bile kardan adamımız gülümserdi hep.

Hala nasıl olacak mı diyorsun?

Olacak deme, o sende zaten vardı,

Çocukluğumuzdan beri vardı.

Şimdi çay içmeye zaman bile ayırmazken sevdiklerimize,

Asla ertelemezdik oyun arkadaşlarımızı çocukluğumuzda.

Para kazanmayı, iş kurmayı hayal ederken bile gülümserdik,

Şu an her şeyimiz var ama gülümseme adına fikrimiz bile yok!

Yok, sen hala kendi hayatımı kendim yazacağım

Yeri geldiğinde geri alacağım diyorsan

Sakın gülümseme!

Zaman bekçiliğini yaptığın treni zaten kaçırmışsın…

Unuttuk mu?

Ansızın bastıran bir yağmur sarmıştı her yanı

Gülümsüyordu damlalar düşen dudakları

Sonra hafif bir rüzgar esti

Sararmış yapraklar birer birer döküldü etrafına

Aldırmıyordu ıslanmış yanaklarına dokunmalarına

Gerçekten ağlayan gökyüzü müydü?

Yoksa kendi gözyaşları mıydı yanaklarını ıslatan

Küçük, küçücük, mutlu bir dünyaydı hayal ettiği

Yağmur damlalarıyla akıp gitmesini istemediği bir dünya

Belki de gözyaşlarıyla kaybolmasını istemediği bir hayal…

Vakit gelmiş olmalıydı

Saatine bir göz attı

O da ne?

Etrafındaki her şey hızla değişiyordu

Fakat zaman durmuştu

Dökülen yapraklar yeniden yeşerip tekrar dökülüyordu.

Ve tekrar, tekrar, tekrar…

Küçük dünyasındaki bu kargaşa da neydi böyle?

Durmuş zamana inat her şey hızla akıyordu.

Yok, hayır, bir rüzgar alıp götürmüş olamazdı dünyasını

Bir yağmura kaptırmış olamazdı hayallerini

Peki, gerçekten dünyası mıydı kaybettiği?

Unuttuğu bir şeyler olmalıydı…

Evet, gerçekten unutmuştu

Küçük, küçücük, mutlu bir dünyanın sevgisiz kurulabileceğini,

Yüreğini titreten tik takları eklemeyi unutmuştu.

Belki de bilmiyordu gerçekten gülümsemenin ne olduğunu

Tatsaydı dökülen yapraklar arasında gezinmeyi

Üşüyen ellerini ısıtan bir sevgiyi tanısaydı

Küçük değil,

Büyük bir dünya hayal ederdi içinde sonsuzluğu barındıran.

Gözlerini ovuşturdu yeniden uyanmışçasına

Evet, vakit gelmişti artık,

Saatine baktı

Kalbi gibi yerindeydi tik takları

Yağmur serinliğinin beraberinde hafif bir rüzgar esti

Karşıdan bir çift göz selam verdi sevgiyle

Elleri de üşümüştü yeterince

Ve artık ısınma vakti…

Bendeki 'Sen'

Nasıl anlatılır?

Nasıl dile getirilir ki bu bendeki sen?

Zihnim aleni olanın önündeki bulanıklığa kapılmış,

Yüreğimse adeta son çırpınışlarında...

Düşüncelerimin verdiği heyecan yeterli yanaklarımın allığına,

Sadece seni düşünmek bile yeterli

Dilimin lal olup güle tutkun bülbüle dönmesine…

Umut çiçekleri açıyor sen varken bende

Öyle güzeller ki kokuları, renkleri

Ne zamanın önemi kalıyor bende ne yaşanmışlıkların

Belki görmedi gözlerim, işitmedi sesini kulaklarım

Ama seni yazdı satırlarına gönül defterim

İşleme misali harf harf, hece hece

Halimi arz etmeye yetmedi sözcüklerim..

Önceden de yağmur yağardı, çiçekler açardı

Sabahları yorgan yine sıcacıktı

Kalbim yine çarpıyordu kendinden habersiz

Bir anlamı yoktu sözcüklerin

Hepsi birer şekilden ibaretti

Ancak sen varken anlam kazandılar

Bu defa yetersiz kaldılar anlatmaya

En büyük muradımı, bendeki seni anlatmaya.

Ve hep de öyle kalacaklar…

Kiraz Ağacı

Kuşlar ne güzel cıvıldıyor duyuyor musun?

Çiçekler sarmış her yanı

Bahar bahar esiyor rüzgar tatlı ılıklığıyla

Arılar öz derdine düşmüşler çoktan

Uçuşuyorlar oradan oraya.

Muhteşem gövdesiyle bahara merhaba diyor kiraz ağacı

Göz alıcı olduğu kadar beni benden alan kokularıyla selam veriyor

Küçük pembe çiçekleri...

Gürültü yok, kalabalık yok, hiçbir şey yok

Sadece doğa,

Sadece bahar

Ve gölgesine sığındığım kiraz ağacı.

Ardıma yaslanıp doğayı dinliyorum

Her şey güzel, güzel de

Tek bir şey çepeçevre sarıyor düşüncelerimi

İzin vermiyor rahat bir nefes almama kiraz ağacının gölgesinde

Her aklıma geldiğinde baharım sona eriyor

Bir düğüm sarıyor ki boğazımı

Ne yutkunmak ne konuşmak mümkün

Güneş kasıp kavuruyor

Sığınsam bile gölgesine kiraz ağacının…

Hani demiştin ya

‘Ölsem, haberin olmaz.’

Ve deyişinle kiraz ağacı sararmış

Sessizliğe bürünmüştü tüm doğa

Kaçarken takılıp düştüğümde yaralanan dizim bu kadar yakmamıştı canımı

Ne kadar doğru, ölsen haberim olmaz

Ah, sakla beni gölgende kiraz ağacı…

Sakla ki daha fazla yanmasın canım.

Uzun Yol

Yollar ıslak

Yağmur yağıyor hiç durmadan

Silecekler yetişemiyorlar savrulan damlalara

Yol uzadıkça uzuyor

Bitmek bilmiyor kasveti havanın

Dursam bir kenarda, durulsa mı biraz yağmur diyorum

Ne fark edecek sanki

Duracak mı içimi kemiren belirsizlikler yağmur dursa bile

Hem yol çok uzun

Kaç gün kaç gece sürecek belli değil

Hava böyle giderse belki de hiç bitmeyecek..

Yol uzun..

Hava neredeyse karardı

Yağmur durmak nedir bilmiyor aklımı saran sorular gibi

Döksem eteğimdeki taşları

Süzülür giderler mi öylece

Yoksa

Yoksa savrulan damlalar gibi savrulurlar mı dört bir köşeye

Yapayalnız, paramparça

Tıpkı gönlümün yüreğinde olmadığını anladığımda parçalanan kalbim misali

Paramparça..

Yol, çok uzun..

Düşünüyorum

Düşünüyorum ama

Karar veremiyorum

Ya da emin olamıyorum

Ya öyle değilse

Ya ben gönlümle henüz tanışmamışsam

Bilmiyorum

Bilemeyeceğim kadar karışık soruların da senin gibi

Ve bitmek bilmeyen yolum gibi uzun

Evet, yol daha çok uzun..

Şimdilik geri dönemem

Emin olmalıyım döneceğim kavşaktan

Ve o kavşağa ulaşana kadar

Bir cevap bulmalıyım karmaşık sorularına

Sorular çok fazla

Kavşak mı?

Havanın durumu gibi vereceğin cevaplarda gizli

Hava hep yağmurlu

Anlayacağın yol daha çok uzun…

Şehir, İnsan ve Gökyüzü

İnsan, şehir ve gökyüzü

İç içe olduğu kadar uzaktır da birbirlerinden

Kapılırsa insan şehrin ışıklarına

Bir gökyüzü, o gökyüzünde seyreden yıldızlar olduğunu bile unutur

Güneşin kızıl gelinliğinden bihaber

Olmazsa olmazdır insan olabilmede ruh

Ve kaybolursa şehrin karanlık sokaklarında

Aynı şehirde aynı gökyüzüne bakıp aynı havayı solumadan rahat etmeyen kalp

Artık o insanda atmıyor demektir.

Yağmur yağdığında o etrafa yayılan kokuyu algılamadığı gibi

Acaba üşür mü ıslanır mı diye düşünmez de.

Artık bir sen olduğunu bile silmiştir hafızasından

Ilık ılık esen sabah rüzgarını unuttuğu gibi

Ciğerlerini doyasıya dolduran o derin nefesi almayı unuttuğu gibi

Kaçmak yerine yağan yağmurda ıslanmayı unuttuğu gibi

Ve aynı şehirde aynı gökyüzüne bakıp seninle aynı havayı solumadığında

Duyduğu korkuyu unuttuğu gibi unutmuştur seni de

Ve belki sen de…

Dostlukların yerini bin bir çeşit kilitlerin aldığı,

Karanlık sokakları gibi gökyüzünü de karartan bu şehirde

Unutmak yerine kendimi, seni, insan olmayı

Yağan yağmurla eriyip gitmektir tercihim

En azından son kez görürüm

Aynı şehirde seninle aynı havayı soluduğum gökyüzünü…

Kıvırcık Saçlı Küçük Kız

Sobanın üzerinde kaynayan çay demini almış

Her yana günaydın kokuları yayıyor çıkan buharlarıyla

Güneş öyle bir gülümsüyor ki kainata

Uyanıyor her şey bir bir

Cıvıldaşan kuşlara eşlik ediyor sanki

İçerisine tavşan kanı çay doldurulan çay bardakları

Ekmek daha hürmetkar kızartılmış haliyle

Ve şeker daha tatlı

En güzeli gözlerini yaşam sevinci sarmış insanlar

Yeni bir gün daha güzelliklerle başladı edasıyla

Kıvırcık saçları her yanından fırlayan küçük kız

O yumuk elleriyle bir saçlarını tutuyor bir çay bardağını

Karıştırırken anlamsız olan tınılar

Melodiye dönüşüyor sofrada diğerleriyle birlikte

Bitmiyor ekmeğin hikayesi burada

Kırılan parçaları ikram ediliyor kuşlara

Doyan her bir kuş, umut oluyor her yeni bir güne

Karamış penceresinden güneşin doğuşunu bekleyen

Daha nice sevgi yumaklarına…

Selam veriyor kuşlara

Bir ucu esaret bir ucu özgürlük olan uçurtmalar

Kuşlar kadar özgür değiller belki ama

Esaret ipini tutan bir çocuğu

Gülümsetebiliyorsa uçurtması gökyüzünde süzülürken

Kelimeler ifade edebilir mi ne kadar özgür olduğunu uçurtmaların?

Geceyi sevmez çoğu insan

Eğer çocuk olabilirsen, bakabilirsen onun gözüyle

Gece mükemmel bir tuvaldir aslında

Ne istersen çizebilirsin yıldızlı yazan bir kalemle

Gündüz kadar gece de güzeldir kıvırcık saçlı küçük bir kız olabilene…

                                                                                                                            

                                                                                                                             

Karanlık Odamın Penceresi

Penceremden süzülen su damlacığı

O kadar kolay aşıyor ki demir parmaklıkları

Sanki hiç yokmuşçasına, olmamışçasına

Ama pencereme çarpışı, havanın hüznüne hüzün katıyor adeta

Kuşlar bir köşeye çekilmiş ötmüyorlar artık

Ve bir yolcu beliriyor karanlık odamın penceresinde

Yağmurdan nasibini almış, devam ediyor yoluna yılmadan

Yolcunun kaybolmasıyla biraz daha eriyor karanlık odamı aydınlatan mum

O eridikçe ben de eriyorum.

Alışkanlık olmuş demir parmaklıkları karanlık odamın

Neden ordalar hafızamda yok verilecek bir cevabı

Düşünmek, ne zamandan beri yapmıyorum bilmiyorum.

Sahi nasıl bir şeydi düşünmek? Hayal kurmak gibi mi?

Herhalde rüya görmeye benziyordu.

Rüyalarım mı? Onlar da beni terk edeli bayağı oldu.

Beni ben yapan tek şeyim, sezgilerim kaldı geriye

Ufak bir rüzgar, yağmur damlalarını öyle bir çarpıyordu ki karanlık odamın penceresine

Ve mum biraz daha eriyordu

O eridikçe ben de eriyorum.

Acaba biraz zorlasam düşünebilir miyim?

Hatırlayabilir miyim sezgilerimin bana var olduğunu söylediği bir seni?

Ne zaman karanlık odamın parmaklıklarına yönelsem, sanki biri benimle konuşuyor

Sürekli bana eşlik ediyor

Ardından taze çıkmış ekmeklerin kokusu geliyor burnuma

Evet, sanki oluyor.

Bir fırıncı yağmurda saçları ıslanmış kız çocuğuna uzatıyor ekmekleri

Acıkmış olacak ki ısırıyor bir köşesinden ekmeğin kapıdan çıkarken

Ve beyaz bir araba beliriyor fırının önünde,

Siyah takım elbiseli bir bey hemen fırına giriyor

Bir yandan kokusunu içine çekerken alıyor ekmekleri fırıncıdan

Sen giriyorsun fırına, sezgilerimin olduğunu söylediği sen

Beyefendinin omzuna dokunuyorsun

Ve o anda omzuma bir el dokunuyor

Arkamı dönüyorum, ne sen varsın ne de taze çıkmış ekmekler

Sadece iyice şiddetlenmiş rüzgarla demir parmaklıklı pencereme çarpan ağaç dalları

Ve aydınlığının son demlerinde eriyen bir mum...

O eridikçe ben de eriyorum…