Şehir, İnsan ve Gökyüzü

İnsan, şehir ve gökyüzü

İç içe olduğu kadar uzaktır da birbirlerinden

Kapılırsa insan şehrin ışıklarına

Bir gökyüzü, o gökyüzünde seyreden yıldızlar olduğunu bile unutur

Güneşin kızıl gelinliğinden bihaber

Olmazsa olmazdır insan olabilmede ruh

Ve kaybolursa şehrin karanlık sokaklarında

Aynı şehirde aynı gökyüzüne bakıp aynı havayı solumadan rahat etmeyen kalp

Artık o insanda atmıyor demektir.

Yağmur yağdığında o etrafa yayılan kokuyu algılamadığı gibi

Acaba üşür mü ıslanır mı diye düşünmez de.

Artık bir sen olduğunu bile silmiştir hafızasından

Ilık ılık esen sabah rüzgarını unuttuğu gibi

Ciğerlerini doyasıya dolduran o derin nefesi almayı unuttuğu gibi

Kaçmak yerine yağan yağmurda ıslanmayı unuttuğu gibi

Ve aynı şehirde aynı gökyüzüne bakıp seninle aynı havayı solumadığında

Duyduğu korkuyu unuttuğu gibi unutmuştur seni de

Ve belki sen de…

Dostlukların yerini bin bir çeşit kilitlerin aldığı,

Karanlık sokakları gibi gökyüzünü de karartan bu şehirde

Unutmak yerine kendimi, seni, insan olmayı

Yağan yağmurla eriyip gitmektir tercihim

En azından son kez görürüm

Aynı şehirde seninle aynı havayı soluduğum gökyüzünü…