Karanlık Odamın Penceresi

Penceremden süzülen su damlacığı

O kadar kolay aşıyor ki demir parmaklıkları

Sanki hiç yokmuşçasına, olmamışçasına

Ama pencereme çarpışı, havanın hüznüne hüzün katıyor adeta

Kuşlar bir köşeye çekilmiş ötmüyorlar artık

Ve bir yolcu beliriyor karanlık odamın penceresinde

Yağmurdan nasibini almış, devam ediyor yoluna yılmadan

Yolcunun kaybolmasıyla biraz daha eriyor karanlık odamı aydınlatan mum

O eridikçe ben de eriyorum.

Alışkanlık olmuş demir parmaklıkları karanlık odamın

Neden ordalar hafızamda yok verilecek bir cevabı

Düşünmek, ne zamandan beri yapmıyorum bilmiyorum.

Sahi nasıl bir şeydi düşünmek? Hayal kurmak gibi mi?

Herhalde rüya görmeye benziyordu.

Rüyalarım mı? Onlar da beni terk edeli bayağı oldu.

Beni ben yapan tek şeyim, sezgilerim kaldı geriye

Ufak bir rüzgar, yağmur damlalarını öyle bir çarpıyordu ki karanlık odamın penceresine

Ve mum biraz daha eriyordu

O eridikçe ben de eriyorum.

Acaba biraz zorlasam düşünebilir miyim?

Hatırlayabilir miyim sezgilerimin bana var olduğunu söylediği bir seni?

Ne zaman karanlık odamın parmaklıklarına yönelsem, sanki biri benimle konuşuyor

Sürekli bana eşlik ediyor

Ardından taze çıkmış ekmeklerin kokusu geliyor burnuma

Evet, sanki oluyor.

Bir fırıncı yağmurda saçları ıslanmış kız çocuğuna uzatıyor ekmekleri

Acıkmış olacak ki ısırıyor bir köşesinden ekmeğin kapıdan çıkarken

Ve beyaz bir araba beliriyor fırının önünde,

Siyah takım elbiseli bir bey hemen fırına giriyor

Bir yandan kokusunu içine çekerken alıyor ekmekleri fırıncıdan

Sen giriyorsun fırına, sezgilerimin olduğunu söylediği sen

Beyefendinin omzuna dokunuyorsun

Ve o anda omzuma bir el dokunuyor

Arkamı dönüyorum, ne sen varsın ne de taze çıkmış ekmekler

Sadece iyice şiddetlenmiş rüzgarla demir parmaklıklı pencereme çarpan ağaç dalları

Ve aydınlığının son demlerinde eriyen bir mum...

O eridikçe ben de eriyorum…

Güzel Gün Kırıntıları

Güzel bir güne uyanmak,

Sahi nedir güzel bir güne uyanmak? Kahvaltı hazır hadi yavrum gel diye seslenen anne sesiyle uyanmak mı ya da aklında hiçbir soru işareti kalmadan gurbette de olsan kalbindekilerle mi uyanmak?

Sadece gülümsetecek basit şeyler bile güzel bir gün demeye değmez mi?

Bazen küçücük bir haber ya da bir mesaj,

Yolda gördüğün tatlı bir ufaklığın başını okşamak,

Kahveni yalnız yudumlamak yerine bir bardak çayın yanında muhabbet edebileceğin birine sahip olmak,

Nerede olursan ol ne kadar uzak olursan ol hep bir bekleyeninin olduğunu bilmek,

Uzaklardan fısıldayan kuş sesleri,

Sırılsıklam ıslatmış da olsa o yağmurun ardından gökkuşağını yakalayabilmek,

Sıcacık bir ekmek,

Seni çileden çıkartsa da hayatına anlam katanlar,

Yaptığın şey önemsiz bile olsa karşılığında bir teşekkür duymak,

Ve bunlar gibi daha bir sürü kırıntı..

Eğer gece başını yastığa koyduğunda minik de olsa bir gülümseme kırıntısı kalmışsa dudaklarının kenarında, güzel diyebileceğin bir gün daha yazmışsın demektir hayat defterine.

Ne duruyoruz hadi kırıntıları kontrol etmeye, hala birkaç bir şey kalmış olabilir ;)